သူမဆီသို႔ လြင့္စင္သြားေသာ ေႏြ

ေလစိမ္းေတြတိုက္တိုင္း

အမွတ္တရေတြကိုအိပ္မက္နဲ႔ လြမ္း

ဆံုဖူးတဲ့မ်က္၀န္းေတြကိုပဲ

တမ္းတမ္းတတစြဲလမ္းမိတယ္ ။

ေတာင္တန္းေတြေတာင္အသက္မရွိပဲ

တန္ျပန္ပဲ့တင္သံ ရွိေသးတာပဲ

ႏွလံုးသားရွိတဲ့သူတစ္ေယာက္ဆီက

တန္ျပန္ပဲ့တင္သံ ငါ တမ္းတမိပါရဲ႕ ။

ေႏြပ်ိဳရဲ႕ည

ေကာင္းကင္၀င္းရိုးစြန္းတန္းကို ႀကည့္ရင္း

စိတ္ကူးနဲ႔ေပ်ာ္အိပ္မက္နဲ႔ လြမ္း

နင့္ပံုရိပ္ေတြတမ္းတရင္း

လေရာင္ခ်ည္တိုင္ေအာက္က

ေျပးမထြက္ႏိုင္တဲ့ႀကယ္ေလးလို

နင္ငါ့ကို ဖမ္းစားခဲ့ေပါ့

ေကာင္္မေလးရယ္။

အေနေ၀းေရေျမေတြ ျခားေနေပမဲ့

မဖြင့္ဟမိတဲ့စကားလံုးေတြနဲ႔အတူ

နင့္ရဲ႕ အတိတ္မွာ

ငါမက်န္ခဲ့ပါရေစနဲ႔

နင့္မ်က္ႏွာ ၀င္းပပေလး

ငါ ေငးႀကည့္ ေန ခြင့္ ေလး ရ ပါ ရ ေစ ။

လင္းေခတ္ဒီႏို ( 6.6.12 )

စေ . . .

ရိုးတံကျဲကျဲခပ်ဖွာဖွာလွင့်မျှောနေတဲ့ ကောင်းကင်ဟာ

အက်ကြောင်းရာတွေထပ်နေတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်လိုပါပဲ

ကျွန်တော်ဟာပန်းအကြေတွေ ကြားထဲမှာ

လက်ပြနှုတ်ဆက်သွားခဲ့တဲ့ အချစ်ကို ပြုံးပြခဲ့ဖူးတယ် ။

ညဉ့်ဦးယံရဲ့ကြယ်ရောင်ပျပျ အောက်မှာ

လေပြေဟာကျွန်တော်ကို

ကြေကွဲခြင်းလွင်ပြင်ကနေထွက်ခွါဖို့ နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့တယ်

ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လေပြေ . . . . .

ကျွန်တော်နဲ့ကြယ်စင်တွေဟာ

ချစ်သူရဲ့အစေအပါးအဖြစ်သာ နေချင်ခဲ့သူတွေပါ . . .

ဒီလိုနဲ့ပဲ . . .

စွယ်တော်ရွက်တစ်ရွက်မှာ

သူ့အတွက်ရေးခဲ့ဖူးတဲ့

ကဗျာ တစ်ဝက်ဟာလည်း

အေးစက်စက်စကားလုံးတွေ သီထားတဲ့

ဒိုင်ယာရီတစ်အုပ်ဖြစ်သွားခဲ့ပေါ့ ။

အိပ်မက်ဆိုတာ

နေမညိုတတ်တဲ့ကောင်းကင်မှ မဟုတ်တာပဲလေ . .

ပြိုကျလာတဲ့ မိုးခါးစက်တွေအောက်မှာ

ဥပေက္ခာတွေ ခပ်စိတ်စိတ် ပျိုးလှည့်ခဲ့ပါ

ချစ်သူ. . . 

အလွမ်းညနေနဲ့နေညိုချိန်ဆိုတာ

ကိုယ်နဲ့အသားကျပြီးသား

ခပ်နွမ်းနွမ်းကံကြမ္မာလေးပဲ. . .

ကိုယ်ကျေနပ်သင့်တာပေါ့ 

လမ်းဆုံးတစ်နေရာရောက်နေတာတောင်မှ

နောက်ပြန်မလှည့်ချင်ခဲ့ဘူး

ကိုယ်ရဲ့စိတ်စေတသိုက်ဟာ

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတောင်မစေနိုင်ခဲ့ဘူး . . . .

ချစ်သူ . . .

ကိုယ်ဟာမင်းရဲ့ စေလိုရာစေ ဖြစ်ခဲ့သူပါ

မင်းရဲ့နှုတ်ထွက်စကားတစ်ချက်ဟာ

ဓားသွားတစ်လက်ဆိုရင်

အဲဒီဓားအဖျားထက်မှာ

ကိုယ့်နှလုံးသားကိုတင်ထားပေးလိုက်မယ်

ကိုယ့်အိပ်မက်ကိုတောင်

မင်းစေလိုရာစေနိုင်တယ်ကွယ် 

လင်းခေတ်ဒီနို ( 14.5.12 , 1း40 AM )

ဆိုဖီယာ . . သို့မဟုတ် . . သူမ

သူမ . . .

တစိတ်စိတ် တစိတ်စိတ်နဲ့

ကျုပ်အသည်းကို

ဗန်ဂိုးရဲ့ ပန်းရိုင်းတွေကြား ထားခဲ့တယ်

မိန်းမ တစ်ယောက်ရဲ့ မျက်ဝန်းဟာ

နေစင်္ကြာဝရာထဲက

နေတစ်စင်းလို

လတစ်စင်းလို . . .

ကြယ်တစ်စင်းလို . . .

ပါဖောလ်မန့် အမျိုးမျိုးနဲ့

လှုပ်ရှားနေတဲ့ နဂါးငွေ့တန်းတွေလို

ပျားပိတုန်းတစ်ကောင်ကို မြုဆွယ်နေတဲ့

နေရောင်ဆမ်းကာ ယိမ်းနွဲ့နေတဲ့ အရိုင်းပန်းတွေလို

ကျုပ်ကို အဆုံးအစမဲ့ တပ်မက်မှုနွံထဲ ဆွဲနှစ်ချသွားတယ် ။

ကျုပ် . .

ပြောစရာ စကာလုံး မရှိခဲ့ဘူး

စွဲလမ်းမှုကို ဖြတ်တောက်ဖို့

နှလုံးသား နဲ့  စိတ်ဆန္ဒ တစ်စုံကို

သဂြိုလ်တိုင်းလည်း

အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ရှင်သန်နေတယ် ။

ကျောခိုင်း လှည့်ထွက်သွားတဲ့ သဏ္ဍာန်တစ်ခုဟာ

ပက်ဘလို နဗားဒါးရဲ့ The lady shade ပန်းချီကားလို

ဝေးသွားလိုက် . . . နီးသွားလိုက် . . .

မှုန်သွားလိုက် . . . ဝါးသွားလိုက်နဲ့ . . .

နေခင်းကြောင်တောင် တစ္ဆေခြောက်ခံလိုက်ရတယ် ။

သူမဟာ မိုးကောင်းကင်နဲ့ မတူတဲ့

ကျုပ်ရဲ့ မိုးကောင်ကင်ပါ ။

ကိုယ့်ဆန္ဒ ကိုယ်မြိုချလိုက်တယ်

. . . . . .

ဆိုဖီယာ . .

. . . . . .

နံရံလေးတစ်ချပ် ကာရုံလောက်နဲ့

ကျုပ်ကို ချန်ခဲ့ဖို့ လုံလောက်တယ် မဟုတ်လား ။

ဗီလိန်တစ်ယောက်ရဲ့ ဇာတ်ဝင်ခန်းဟာ

တစ်ခန်းရပ်ပြဇာတ် သာသာပါပဲ ။

ခွင့်လွတ်ပါ ဆိုဖီယာ . . .

မင်း ကျုပ်ဆီက ထွက်သွားတဲ့အခါ

ဗန်ဂိုးရဲ့ နှင်းဆီတယောကို

အလွမ်းတစ်ပုဒ်စာလောက် ဖြစ်ဖြစ်

ကျုပ်ကို တီးခတ်ခွင့်ပြုပါ ။

လင်းခေတ်ဒီနို ( 23.4.12 ၊ 8:50 AM )

အမွတ္တရေတြကို ျပန္ရွာေဖြႀကည့္ႀကသူမ်ား . . .

ရှည်မျောမျောသဏ္ဍာန်နဲ့ ဖြတ်ကာ သွယ်တန်းနေတဲ့ တောင်ညို တောင်တန်း . . . စိမ်းမြမြအရိပ်တွေနဲ့ အေးချမ်းသာယာ လှတဲ့ တောင်ဝိုင်း တောအုပ်လေး . . . အထ္တရံမြစ် ၊ ဂျိုင်းမြစ် ၊ သံလွင်မြစ်တို့ရဲ့ အလှတရာတွေ ပေါင်းဆုံရာ နေရာ . .

မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၃၄၆ ခုနှစ် ပြာသိုလဆန်း ၁၀ ရက်နေ့ ၊ ရောင်နီဦးတို့ ပျိုးခင်ရာ နံနက်ခင်း ၉း၃၀ အချိန် . မောရမြိုင်လို့ ခေါ်တွင်ခဲ့တဲ့ မော်လမြိုင်မြိုလေးမှာ ကိုလိုနီလက်ထက် ကတည်းက တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အမေရိကန်ဆေးရုံမှာ ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးရှင် မိဘ နှစ်ပါးက လောကကြီးထဲကို မွေးဖွားသန့်စင် ပေးခဲ့တယ် ။

ကျွန်တော်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆိုးတဲ့ ကလေးပါ ။ အဆော့လည်းသန်တယ် ။ ဘယ်လောက်ထိ ဆိုးလဲ ဆို ကျနော့်မှာ ခြေ ၊ လက် ၊ ခေါင်း . . သုံးနေရာလုံး ဒဏ်ရာ မဖြစ်ဘူးတဲ့ နေရာ မရှိဘူးလေ ။ မှတ်မှတ်ရရ ဆိုပေမဲ့ နေ့စွဲ အတိအကျတော့ မမှတ်မိဘူး ။ ကျွန်တော် လေးနှစ်သား အရွယ်ပေါ့ ။ ကျောင်းကြီးမတက်ခင် အင်္ဂလိပ်စာ ကြိုသင်ထားမယ်ဆိုပြီး မေမေက အင်္ဂလိပ်ကပြား ဘိုမ ဆရာမဆီမှာ စာသင်ဖို့ အပ်ခဲ့တယ် ။ အဲဒီ ဆရာမဆီမှာ အရမ်းလှ အရမ်းချစ်ဖို့ ကောင်းတဲ့ အဲဇေးရှင်း ခွေးနှစ်ကောင်ရှိတယ်ဗျ ။ ဘလက်ကီ နဲ့ ဝှိုက်တီ ဆိုပြီး အထီး အမ နှစ်ကောင်ပေါ့ ။ ဘလက်ကီက အထီးပီပီ နည်းနည်းဆိုးတယ် ။ ဝှိုက်တီကတော့ အရမ်းလိမ္မာတဲ့ ခွေးမလေးပါ ။ အရင်တုန်းကဆို ဆရာမက ကျွန်တော် စာလာသင်ရင် သူ့ခွေးတွေကို လှောင်အိမ်ထဲ ထည့်ပြီး သော့ခတ်ထားလေ့ ရှိတယ် ။

တစ်နေ့ ကျွန်တော် စာလာသင်တဲ့အချိန် ဆရာမလည်း ဧည်သည်လာတာနဲ့ ကြုံနေလို့ ခွေးတွေကို လှောင်အိမ်ထဲ မထည့်မိဘူး ။ ကျွန်တော် စာသင်တဲ့ ခုံလေးက ကလေးထိုင်တဲ့ ခုံဆိုပေမဲ့ အနည်းငယ်မြင့်နေလို့ ကျွန်တော့် ခြေထောက်က ကြမ်းပြင်နဲ့ မထိပဲ လွတ်နေတယ်ဆိုပါတော့ ။ ဒီတော့ ကျွန်တော် စာသင်နေတုန်းမှာပဲ ဘလက်ကီက ကျွန်တော့် ခုံအောက်ဘေးနားလေးမှာ လာထိုင်နေတယ် ။ ကျွန်တော်ကလည်း ကလေးပီပီ စာသင်ရင်း အင်္ဂလိပ်ကဗျာတွေ ဖတ်ရင်းနဲ့ ခြေထောက်လေးကို အရှေ့ အနောက် လွှဲပြီး ဆော့နေမိတယ် ။ စားပွဲ ဘေးမှာ ခွေးရှိနေမှန်း သိပေမဲ့ ဘာမှ မလုပ်လောက်ဘူးလို့ ထင်နေတာ ။ ဒါကို ဘလက်ကီက ဘေးနားက ကြည့်ရင်း မျက်စိ နောက်လာတာလား စိတ်တိုလာတာလားတော့ မသိဘူး . . ဝုတ် ကနဲ့ ကျွန်တော့် ညဘက် ခြေထောက်ကို ဆွဲကိုက်ပြီး ခဲ ထားပါလေရော ။ ဆရာမ အော်လည်း မလွှတ်ဘူး ဆက်ခဲထားပြီး သူ့ ခေါင်းကို ဆွဲဆွဲ ခါတာ ။ နောက်ဆုံး ဆရာမက ဘေးနားက ကြိမ်လုံးနဲ့ ဘလက်ကီကို ရိုက်တော့မှပဲ လွှတ်ပေးတော့တယ် ။

ဆရာမလည်း ချက်ချင်း ကျွန်တော့်ကို ချီပြီး တဖက်လမ်းက ဆေးခန်းကို ပြေးရတော့တာပဲ ။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ကျွန်တော် ဆေးခန်းမှာ ၇ ချက် ချုပ်လိုက်ရတယ် ။ တကယ်ပါပဲဗျာ လေးနှစ်သား ကျွန်တော်နဲ့ အရွယ်၇ောက်ပြီးသား အယ်ဇေးရှင်းခွေး ယှဉ်လိုက်ရင် လေးနှစ်သား ကျွန်တော်က အရွယ်အစား တဝက်နီးပါးလောက် ငယ်မယ် ထင်ပါတယ် ။ ဘလက်ကီရဲ့ တစ်ကိုက်ဟာ ကျွန်တော် ညဘက်ခြေသလုံး တစ်ခုလုံးရော ခြေဖျားကိုပါ ကိုက် ခဲထားနိုင်လောက်အောင် ကြီးပါတယ် ။ အခုထိ ညဘက် ခြေသလုံးမှာ အမာရွတ်အကြီးကြီး ရှိနေပါသေးတယ်ဗျ ။ ဒါနဲ့ပဲ ကျွန်တော်ဟာ ငယ်ငယ် ကတည်းက ခွေးနဲ့အပြိုင်မိုက်ခဲ့ဖူးတယ် ဆိုပါတော့ဗျာ ။

နောက်တစ်ခုက ကျွန်တော် ရက်စွဲတွေတော့ သေချာမမှတ်မိတော့ဘူးဗျ . . . ကျွန်တော် ၃ တန်း အရွယ်မှာ ဆိုပါတော့ ။ တနင်္ဂနွေနေ့ တစ်ရက်ပေါ့ ။ ဖေဖေနဲ့ မေမေက အလုပ်ကိစ္စလေးရှိလို့ ကျွန်တော် နဲ့ ကျွန်တော် ညီကို မေ့မေ့ရဲ့ မောင် ၊ ကျွန်တော့် အန်းကူ အိမ်မှာ ထားခဲ့တယ် ။ အန်းကူရဲ့ အိမ်က ခြံဝင်းကြီးနဲ့မို့ တော်တော်ကျယ်တယ် ။ ရွှေမြိုင်မြို့က ခြံနဲ့ ဝင်းနဲ့ အိမ်ပီပီ တစ်ထပ်တိုက် ဆိုပေမဲ့ အနည်းငယ် မြင့်မြင့်လေး ဆောက်ထားပါတယ် ။ နောက်ပြီး အိမ်တံစက်မြိတ် ပတ်ပတ်လည်မှာ ၁ ပေလောက်ကျယ်ပြီး ၁ ပေလောက်နက်တဲ့ မြောင်းကို အုတ်ဘောင်လေးခတ်ပြီး လုပ်ထားပါတယ် ။

ဒီတော့ ကျွန်တော်က အိမ်ထဲ ပြတင်းပေါက်ကနေ ခွေးခြေခုံလေး ခုပြီး မြောင်းထဲကို ငါမျှားတမ်းဆော့ပါတယ် ။ မြောင်းဘောင်နဲ့ ပြတင်းပေါက် အမြင့်က ၅ပေ သာသာလောက်တော့မြင့်မယ် ထင်ပါတယ် ။ မိုးတွင်းမို့လို့ မိုးပက်တော့ ပြတင်းပေါက် အောက်ခြေနားမှာ မိုးရေတွေနဲ့ ချောနေတယ်ဆိုပါတော့ဗျ . . ။ အဲလိုချောနေတာကို ကျွန်တော်က ဂရုမစိုက်ပဲ ပြတင်းပေါက်ကို ကျော်ပြီး ငါးမျှားဖို့ပဲ အာရုံစိုက်နေတာ ။ ပြတင်းပေါက် အမြင့်ကို ကျွန်တော့် အရပ်က မမှီတော့ ခွေးခြေ ခုံလေးခု ၊ ပြတင်းပေါက်ကနေ ငါးမျှားတံလေး ထုတ်ပြီ အရှေ့ကို ကုန်းကြည့်ရင်း ငါးမျှားပါတော့တယ် ။ ဒီလိုနဲ့ အပြင်ဘက်ကို ကုန်းကြည့်ရင်း ကြည့်ရင်းနဲ့ ဝုန်း ကနဲ့ဆို အရှိန်လွန်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကနေ ဇောက်ထိုး ကျသွားတော့တာပဲ ။ ကျသွားပြီးပြီးခြင်း ဂွပ်ခနဲ ဆို အသံတခုကြားလိုက်ပေမဲ့ ၊ ဘာမှ မဖြစ်တာနဲ့ ချက်ချင်းပြန်ထပြီး လှုပ်လှုပ် လှုပ်လှုပ်နဲ့ ခြံထဲနေ အိမ်ရှေ့ကို ပတ်ပြီး ပြန်ထွက်လာတယ် ။ အိမ်ရှေ့ တံခါးပေါက် ရောက်တော့ တံခါးဝမှာ ထိုင်နေတဲ့ အမဝမ်းကွဲက “ ဟဲ့ မောင်လေး နင် ဘာတွေ ဖြစ်လာတာလည်း . . မေမေရေ မောင်လေး ခေါင်းမှာ သွေးတွေနဲ့ ” ဆိုပြီး ထ အော်တော့မှ အန်တီက သဘက်နဲ့ ခေါင်းကို အုပ်ပေးပြီး ဆေးခန်းပြေးပါလေရော ။ ဒီလိုနဲ့ပဲ အမောင် ကျွန်ုပ် ခေါင်းမှာ ၆ ချက် ချုပ်လိုက်ရပြန်ပါတယ် ။

နောက်တခုက ၅ တန်းမှာပါ ။ မေမေတို့က မော်လမြိုင် အောက်ဈေးမှာဆိုင်ဖွင့်တဲ့သူတွေဆိုတော့ ကျောင်းပိတ်ရင် ကျွန်တော်တို့ မောင်နှမတွေ ဆိုင်လိုက်သွားလေ့ရှိတယ် ။ ပြီးတော့ တစ်နေကုန် ဈေးမှာ ပတ်ပြီး လိုက်တမ်း ပြေးတမ်း ကစားကြလေ့ရှိတယ် မောင်နှမ ဝမ်းကွဲတွေ ။ တစ်နေ့တော့ ညနေ ဆိုင်သိမ်းခါနီးအချိန် မမ နဲ့ ကျွန်တော်လိုက်တမ်းပြေးတမ်းကစားကြတော့ မမက လိုက်ရသူပါ . . ဒီတော့ ကျွန်တော်က ရှေ့ကနေ ပြေးတာပေါ့ . . ပြေးရင်း နဲ့ မမကို အနောက် ပြန် လှည့်လှည့် ကြည့်တယ် ။ အဲဒီအနောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ချိန်မှာ ရှေ့နားမှာ ရပ်ထားတဲ့ ဆိုင်ကယ်ကို မမြင်ပဲ ဆိုင်ကယ်ဒေါက် နဲ့ ခြေထောက် ချိတ်မိပြီး မှောက်ရက် လဲကျသွားပါတယ် ။ လဲကျတဲ့ အခါ ကျွန်တော် ညဘက်ပဲ လက်ဖဝါး ထောက်ကျပြီး ဘယ်ဘက်လက်က တံတောင်းဆစ်နဲ့ ကျပါတယ် ။ ဈေးရဲ့ လမ်းတွေက ကွန်ဂရစ် အပြည့်ခင်းထားတော့ ကျွန်တော့် ဘယ်လက် တံတောင်ဆစ် က တော်တော် နာသွားပါတယ် ။ ဒါနဲ့ မမက ကျွန်တော်ကို ထူပြီး မကစားတော့ဘူး ဆိုင်ပြန်မယ် ဆိုပြီး နှစ်ယောက်သား ဆိုင်ပြန်လာကြတယ် ။ ဆိုင်ရောက်တော့ ကျွန်တော့် တံတောင် ဆစ်က တဖြည်းဖြည်း ယောင်လာပြီး အကွေး အဆန့် သိပ်လုပ်လို့မရတော့ပါဘူး ။

ဒါနဲ့ မေမေက . . သား မင်းလက် ဘာဖြစ်တာတုန်း ယောင်ကိုင်းနေတယ်ပါလား ဆိုတော့မှာ . . သား လဲကျသွားလို့ မေမေ ဆိုပြီး ပြောပြတယ် ။ ဒါနဲ့ မေမေက ကျွန်တော်ကို ခေါ်ပြီး ဆေးခန်း သွားပြ ၊ ဓာတ်မှန် ရိုက်တော့မှ ဘယ်လက် တံတောင်ဆစ် အဆစ်လေး ထက်ခြမ်းပဲ့ထွက်သွားတာ ။ ဒါနဲ့ ဆေးရုံတက်ပြီး ခွဲရတော့တာပဲ ။ ခွဲတဲ့အခါ အရိုးနှစ်ခြမ်း ပြန်ဆက်ဖို့ စတီးချောင်းလေး အထဲမှာ ခံပြီး တေ့ ဆက်ရပါတယ် ။ ပြီးတော့ စတီးချောင်းကို အထဲမှာပဲ ထားပြီး ပြန်ချုပ် ကျောက်ပတ်တီ တစ်လလောက်ကိုင်ထားရတယ် ။ အရိုးဆက်သွားတော့မှ ကျောက်ပတ်တီးဖြည် စတီးချောင်းလေး ပြန်ထုတ်ပြီး တခါ ပြန်ချုပ်ရပါတယ် ။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ကျွန်တော် ဘယ်လက် တံတောင်ဆစ်မှာ ကင်းခြေများ ခြေရာတွေလို ချုပ်ရာ ၉ ချက်နဲ့ အမာရွတ် ရှိနေပြန်ပါတော့တယ် ။ ကျွန်တော် ဆိုတာ ငယ်ငယ်တည်းက အဲဒီလို ဆိုးတဲ့ ကောင်လေး တစ်ယောက်ပေါ့ဗျာ ။

နောက်တစ်ခုက ကျွန်တော်ဟာ ၂၀၀၁ ခုနှစ် ဇူလိုင်မှာ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲကို ထူးထူးချွန်ချွန်ပဲ အင်္ဂလိပ်စာ မော်ဒရေးရှင်း နဲ့ အောင်မြင်ခဲ့ပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီ အင်္ဂလိပ်စာ မော်ဒရေးရှင်းနဲ့ အောင်ခဲ့တဲ့ သူက အဂ်လိပ်လိုပြောနေရတဲ့ နိုင်ငံကို မမျှော်လင့်ပဲ ရောက်လာခဲ့ရပြီး Yes or No နှစ်လုံးတည်း နဲ့ အင်္ဂလိပ်နိုင်ငံ တစ်ခုလုံးကို ပတ်နေပါကြောင်း ပြောရင်း ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က ဆိုးပေခဲ့တာလေးတွေကို အမှတ်တရ ပြန်တွေးမိလိုက်ပါတယ်ဗျာ ။

အခုလို ကျွန်တော့်ကို တဂ်တဲ့ သူငယ်ချင်းလည်းဖြစ် ဂျီးတော်လည်း ဖြစ်တဲ့ မိုးခါးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ဆက်တဂ်ချင်တဲ့ ဘလော့ သူငယ်ချင်းမောင်နှမများဖြစ်ကြတဲ့ ဂျယ်လီ ပစ်ပစ် ၊ ယွန်း ၊ မြတ်ပန်းနွယ် တို့ကို ခင်မင်စွာနဲ့ ရေးပေးပါဦးလို့ တဂ်လိုက်ရပါတယ် ခင်ဗျာ ။

ႏြယ္ . . .

ညဟာ ညအတိုင္း တိတ္တိတ္ေလး လင္းတယ္ ညဟာ ညမွန္း ေသခ်ာေႀကာင္း ျပဖို႔ အလင္းေရာင္ ေျဖာက္ျဖာက္နဲ႔ အေမွာင္ေတြ ႀကဲခ်တယ္ ညဟာ ညမွန္း သိေအာင္ ခေရေတြ ၀ုန္းဒိုင္းႀကဲ တခါတေလ ႀကယ္အလင္းတစ္သိုက္ နဲ႔ တိမ္ညိဳေတြကို စီးခ်င္းထိုးတယ္ . . . ညမွာ မုတ္သုံ အလင္း တျဖက္ျဖက္ လင္းလို႔ လာေနျပီ လ အလင္းဟာ အေမွာင္ထဲသို႔ ဆြဲေခၚျခင္းခံလုိက္ရတယ္ ေလေျပဟာ မာန္စိုင္းျပီ ႏွင္းဆီရိုင္းကိုမွ ပန္လာသတဲ့ . . . နကၡတ္ေတြ ၀ုန္းး ဒိုင္း ပစ္ခတ္ သင္းကြဲ လူတစ္ေယာက္ကိုမွ ေျခာက္လွန္႔ေနခဲ့တာလား ညေနအိုအိုမွာ နတ္ဆိုးတို႔ ရိုင္းခ်င္တိုင္း ရိုင္းေနခဲ့ႀကျပီ ။ အေမွာင္အိုထဲက လူ မလင္းတဲ့ မီးေတြနဲ႔ ရင္ဘတ္ထဲ ေတာက္ေလာက္ေနတယ္ အလြမ္းေတြ အံု႔ဆိုင္း ညႊတ္ဖြား အလင္းမဲ့ လူသားတစ္ေယာက္ အာဒံရဲ႕ပန္းသီးကို မကိုက္ပဲ ႏွလံုးသားကို အခမ္းနားဆံုး သၿဂိဳလ္ခံလိုက္ရတယ္ နာက်င္မႈဟာ ခြါသံတေျဖာင္းေျဖာင္းနဲ႔ သူ႔ဆီ ေျပး၀င္လာခဲ့ေပါ့ ။ အရာရာဟာ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး အိပ္မက္ေတြ မခ်ိဳတဲ့ ေနာက္ေတာ့ မိုးႀကိဳးသြားေတြ တလဲ့လဲ့ထစ္ခ်ဳန္း ရင္ဘတ္ထဲကို အမုန္းဓားသြားေတြ အဆံုးထိ ႏွစ္ျမဳပ္ပစ္ခဲ့တယ္ မ်က္လံုးကို စံုမွိတ္ ေခါင္းငိုက္စိုက္ရင္း သူ႕ လက္ကေလးမွာ ေနာက္ဆံုး ကိုင္ထားခဲ့တာက ႏြယ္ . . . . . . . ။ လင္းေခတ္ဒီႏို ( 18.1.12 ၊ 12း00 PM )

နထၳိ ကဗ်ာဆရာ

အခန္း ၁ ။ အခန္းခြဲ ၁၆ ။ မနက္ခင္း အာရုံ အိပ္မႈန္စံုမႊား ဘုန္ႀကီးေက်ာင္းသား ေအာ္ေနတာက “ ဗ်ိဳးးး ေတာ္းးးး ဆြမ္းးးးးးးးးး ” ႀကားလိုက္ရတဲ့ ေႀကးစည္သံ တစ္ခ်က္ ဒီလို အလြဲနံနက္ခင္းနဲ႔ ႏိုးထလာရ ေျမာက္ဒဂုံ ၊ ၇ ၈ လမ္းဆံု ၊ ေဒၚဂြက္ ဗရာေႀကာ္ ၊ ခြါညိဳမ မုန္႔ဟင္းခါး ခ်စ္စံ၀င္း 45 ၊ 92 ၊ ဖာလာ ၊ ဆစ္ကနဲ အညာသား ကဖီး ကၽြန္ေတာ့္အေရွ႕က က်စိမ့္ ႏုိ႔စိမ္း တစ္ေပါက္ ႏွစ္ေပါက္ ေဘးနားက သႀကားပလာတာစားရင္ ႏြားပလာတာ စားသလို ျဖစ္ေနမလား ဒီမနက္ ၂၀၅ လိုင္းကား လူမေခ်ာင္ဘူး အိတ္ကပ္ထဲက ၅၀ တန္ မိတ္အင္ ဘားမား တိတ္ပ္ တစ္ခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ေလာက္ ဆြဲစိထားတယ္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၅ ႏွစ္ တ ခ်ိန္ တုန္း က နထၳိ ကဗ်ာဆရာ ။ အခန္း ၂ ။ အခန္းခြဲ ၂၃ ။ အရာရာ Out of date ျဖစ္ေနတဲ့ ရန္ကုန္ Over date နဲ႔ အသားက်ေနတဲ့ ကဗ်ာဆရာ ဖေရဇာ လမ္းေဘး ၃ ထည္ တစ္ေထာင္ ဂ်င္းပန္ သူ႔အတြက္ေတာ့ ေဂ်ာ္ရမ္းဒိုး ပဲ R တံဆိပ္ေလးေတာင္ ပါလိုက္ေသးတယ္ ဘားလမ္း ၊ ျမစံပယ္ ကဖီး အေပၚထပ္ နံနက္ ၁၀ နာရီ တိတိ ခ်ိန္းထားတဲ့ အတိုင္း ေနာက္က်တတ္တဲ့ နိယာမ ၁၁ နာရီ ၃၀ မွာ လူစံုတယ္ အခမ္းအနားမွဳး သူရႆ၀ါ အမွားး စကားေျပာႀကားတယ္ ၁၁ နာရီ ၄၅ အစည္းအေ၀းစတယ္ ၁၂ နာရီ တိတိ ေန႔လည္စာ ျပန္ဆင္းတယ္ ဒီလို အသင္းထဲ ၀င္ရင္ ဘာျဖစ္သြားမလဲ ဥကၠဌ နာမည္က “ လူလိန္ ” ဒါနဲ႔ပဲဲ အသင္းထဲ ၃ ႏွစ္ႀကာသြားခဲ့တယ္ တ ခ်ိန္ တုန္း က နထၳိ ကဗ်ာဆရာ ။ အခန္း ၃ ။ အခန္းခြဲ ၁၉ ။ ျမကၽြန္းသာ ၊ တနဂၤေႏြ ေႏြရာသီ နန္းေတာ္ လမ္းနီ မွတ္တိုင္ အစဥ္အလာကို မဖ်က္တဲဲ့ လူတစ္အုပ္ အစည္းအေ၀း ျပီးတိုင္း လမ္းသလား တတ္တဲ့ ေျခေထာက္မ်ား “ ဒိန္း ” မ်က္၀န္းတစ္စံု ၊ သြားတက္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ျပည္သူ တစ္ေယာက္ရဲ႕အျပံဳး အနက္ေရာင္ ေက်ာပိုးအိတ္ ေႏြေခါင္ေခါင္ ရြာခ်တဲ့ မိုး ခ်ားရဟတ္က မိုးမလံု ေလမလံု ထီးတစ္ေခ်ာင္း လူႏွစ္ေယာက္ စကားလံုးေတြကို အဓိပၸါယ္ ေဖာ္ခဲ့ႀက ဒီဇာတ္လမ္းက ပထမေျမာက္ အသည္းတံခါးကို ဆြဲဖြင့္ျခင္းနဲ႔ ပထမေျမာက္ နာက်င္ျခင္းဆိုတာ ႀကိဳသိခဲ့မည္ ဆိုလွ်င္ တ ခ်ိန္ တုန္း က နထၳိ ကဗ်ာဆရာ ။ အခန္း ၄ ။ အခန္းခြဲ ၁၁ ။ ေလယာဥ္ပ်ံဆိုတာ ေခါင္းနဲ႔ ထိုးတက္ျပီး ေခါင္းနဲ႔ ထုိးဆင္း တဲ့ေကာင္ အဲဒါႀကီးကို ပထမဆံုး အႀကိမ္စီးျခင္း တလွပ္လွပ္ တလွပ္လွပ္ ဒါနဲ႔ပဲ ကမာၻ အေရွ႕ျခမ္းကေန အေနာက္ျခမ္းကို ေရာက္သြားခဲ့ ကယ္လီဖိုးနီးယား ၊ Termenal 6 Rest Room ဆိုတာ နားေနခန္း Toilet ကိုလိုက္ရွာေနတဲ့သူတစ္ေယာက္အေႀကာင္း တစ္ေန႔တာကို ေန႔နဲ႔ည မွား ေနာက္တစ္ေန႔တာကို ညနဲ႔ ေန႔မွား ဒီလိုနဲပဲ ေဟာ့ေဒါ့ဆိုတာ စားတတ္ခဲ့တယ္ နယူးေယာက္ဆိုတာ အေႀကြးေတြ ထူထပ္ေနတဲ့ေနရာ ေရာမေရာက္ ေရာမလိုက်င့္္ရတာပဲ ကမာၻသစ္လို႔ တင္စားေခၚေ၀ၚတဲ့ေနရာ ခရက္ဒစ္အသစ္ေတြနဲ႔ အေႀကြးေတြလည္ပင္းနစ္ေနတဲ့သူ မနက္ေစာေစာစီးစီး ေတြသမွ်လူကို “ ဟိုင္းး ေဟာင္း အာ ယူး ” ဒီလိုနဲ႔ . . . ဒီလိုနဲ႔ . . . . မ ေန႔ တစ္ ေန႔ က နထၳိ ကဗ်ာဆရာ ။ လင္းေခတ္ဒီႏို ( 30.11.11 , 12:05 PM )

ေကာင္းကင္နဲ႔ လြန္ဆြဲတဲ့ သစ္ရြက္ေႀကြ . . . .

“ ေကာင္းေသာ ညေနခင္းေလးျဖစ္ပါေစ ” ေကာင္းကင္ျဖဴေလးက ႏႈတ္ဆက္ေတာ့ ကိုယ့္ အလြမ္းျမိဳ႕ေလးေတာင္ ေနမ၀င္ပဲ ညနက္ခဲ့ရျပီး ။ ေကာင္းကင္ရန႔ံကို ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့ သစ္ရြက္ေႀကြပါ ဘ၀က သူ႔လက္ခုပ္ထဲမွာပဲ ။ ေဆာ့ကစားျပီး ခပ္ဖြဖြေလး မႈတ္ထုတ္ခံလုိက္ရတယ္ . . . . . . . . . . အမႈန္အမႊားေကာင္ပဲေလ သူနဲ႔ ေ၀းရာ ေျမျပင္ေပၚကို တိုးတိတ္စြာ လဲေလွ်ာင္းခဲ့ရေပါ့ ။ အိပ္မက္ေတြေတာင္ အႏုသုခုမ မဆန္ႏိုင္ေတာ့ဘူး မိုးမလံု ေလမလံု ရင္ဘတ္နဲ႔ ( ဒီ ) အလြမ္းဇာတ္ရုံႀကီးထဲမွာ ကံႀကမၼာက ဗ်တၱလို ပန္းဆက္ခိုင္းဦးမွာလား ။ ခေရညိဳေလးေရ ကိုယ္ တိတ္ဆိတ္စြာ ေက်နပ္လိုက္ပါတယ္ ။ ( ဒီလိုနဲ႔ပဲ ) သူရယ္ ကိုယ္ရယ္ မတူတဲ့ ညေတြထဲမွာ အတၱကိုယ္စီေတြ လင္းပြင့္ခဲ့ႀကတယ္ ။ ေ၀းသြား . . . တျဖည္းျဖည္း ေ၀းသြားေပါ့ . . . သူမရွိတဲ့ ညေနခင္းေတြထဲမွာ ကိုယ္ရယ္ ကဗ်ာရယ္ စကားလံုးမ်က္ရည္ေတြ ၀ဲလို႔ သည္းလို႔ပါပဲ ။ ကိုယ္ဟာ ေကာင္းကင္းကိုမွ လြန္ဆြဲမိတဲ့ ............... " သစ္ ရြက္ ေႀကြ " ............... လင္းေခတ္ဒီႏို ( 28.10.11 ၊ 10း30 AM )